Uzmanlar parmak emme alışkanlığının, ilerleyen dönemlerde çocuklarda diş yapısını menfi etkilediği konusunda uyarıyor.



İstanbul'daki özel bir üniversitenin Diş Hekimliği Fakültesi öğretim üyesi Doç. Dr. Bilgin Giray, çocukların ilk yaşlarda çiğneme işlemini yapamadıkları için emmeyi bir ihtiyaç haline getirerek bu refleks ile rahatladıklarını söyledi.
Çocuklarda parmak emme alışkanlığının görülmesinin nedenlerini sıralayan Doç. Dr. Giray “Parmak emme, doğumdan itibaren 3–4 yaşlarına kadar görülen bir olaydır. Bebeklerin çoğu başparmaklarını emer. Bebekliğinde emme ihtiyacını tatmin için parmağını emen çocuk 1-1,5 yaşından sonra ebeveyn memesi özlemini gidermek ve rahatlamak için parmağını emer.
Canı sıkılıp kendini oyalamak, uykusu geldiği zaman, tedirgin olduğu vakit ve anneden ayrıldığı vakit parmak emme davranışında bulunabiliyor.” dedi.

“Çocuğun diş yapısının şekillenmesinde menfi tesir gösterir”

İleriki yaşlarda görülen parmak emme davranışının temelinde anne-çocuk ilişkisindeki yetersizlik ve çocukta güven duygusunun yeterince gelişmemiş olmasının yattığını vurgulayan Doç. Dr. Bilgin Giray bu davranışın diş sağlığına etkilerini ise şu sözlerle anlattı: “Parmak emme davranışı çocuğun diş yapısının şekillenmesinde menfi bir tesir gösterir.
Emme esnasında ortaya çıkan basınçlar sonucunda üstteki dişler ileri itilirken, alttaki dişler de geriye itilir. Bu da alt çenenin geride konumlanmasına yol açar, damak ve diş yapısının dengesini bozar. Bunun fizyolojik yansıması ise konuşma bozukluğu ve kapanışının estetik açıdan kötü görünmesi şeklinde olur.”
Erken çözüm bulunmadığı takdirde sürekli dişlerin çıkmaya başladığı 6-7 yaş döneminde, çok daha karmaşık bir tedavi sürecinin yaşanabileceğine dikkat çeken Doç. Dr. Giray, “Çocuklarımızı çene gelişimi tamamlanmadan kapanış ve mafsal sorunlarından koruyabiliriz. Bu nedenle günümüzde çocukların göz ve işitme kontrolleri gibi ağız yapısının da denetim altında tutulması gerekiyor.” diyerek sözlerini tamamladı.